Αυξανόμενες πιέσεις – Κλιματική Αλλαγή Shell

0
Αυξανόμενες πιέσεις – Κλιματική Αλλαγή Shell

Το καθήκον να φτάσουμε στις καθαρές μηδενικές εκπομπές έως το 2050 έχει γίνει η κραυγή πίσω από το COP 26 και τώρα εφαρμόζεται σημαντική διπλωματική προσπάθεια για την ώθηση να πειστούν οι χώρες να εγγραφούν σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Αλλά τα σχέδια και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα ευθυγραμμισμένα, ωστόσο τα σχέδια συχνά διαμορφώνουν το σκηνικό για αποτελέσματα που τουλάχιστον ευθυγραμμίζονται με την πρόθεση.

Αν σκεφτόμαστε ακόμη και μια δεκαετία, η έννοια των καθαρών μηδενικών εκπομπών μόλις και μετά βίας καταγράφηκε στην πολιτική συνείδηση. Στη Συμφωνία της Κοπεγχάγης του 2009, αναφέρεται μόνο η «Απαιτούνται βαθιές περικοπές στις παγκόσμιες εκπομπές σύμφωνα με την επιστήμη, και όπως τεκμηριώνεται από την Τέταρτη Έκθεση Αξιολόγησης της IPCC με σκοπό τη μείωση των παγκόσμιων εκπομπών έτσι όπως . . . . Και στο IPCC 4AR, ενώ ορισμένα από τα σενάρια δείχνουν ότι οι εκπομπές μειώνονται στο μηδέν στα τέλη του δεύτερου μισού του αιώνα, αυτό δεν ήταν ένα βασικό μήνυμα για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Μάλλον, το βασικό μήνυμα το 2007 σε σχέση με τον μετριασμό μακροπρόθεσμα, δηλαδή μετά το 2030, ήταν:

  • Προκειμένου να σταθεροποιηθεί η συγκέντρωση των GHG στην ατμόσφαιρα, οι εκπομπές θα πρέπει να κορυφωθούν και στη συνέχεια να μειωθούν. Όσο χαμηλότερο είναι το επίπεδο σταθεροποίησης, τόσο πιο γρήγορα θα πρέπει να συμβεί αυτή η αιχμή και η πτώση. Οι προσπάθειες μετριασμού κατά τις επόμενες δύο έως τρεις δεκαετίες θα έχουν μεγάλο αντίκτυπο στις ευκαιρίες επίτευξης χαμηλότερων επιπέδων σταθεροποίησης.

Όταν εμφανίστηκε η Ειδική Έκθεση της IPCC για τους 1,5°C (SR15) το 2018, το βασικό μήνυμα μετριασμού ήταν πολύ διαφορετικό.

  • Επίτευξη και διατήρηση καθαρού μηδενικού παγκόσμιου ανθρωπογενούς CO2 εκπομπές και μείωση των καθαρών μη CO2 Η ακτινοβολία θα ανακόψει την ανθρωπογενή υπερθέρμανση του πλανήτη σε χρονικές κλίμακες πολλών δεκαετιών. Η μέγιστη θερμοκρασία που επιτυγχάνεται προσδιορίζεται στη συνέχεια από το σωρευτικό καθαρό παγκόσμιο ανθρωπογενές CO2 εκπομπές μέχρι τη στιγμή του καθαρού μηδενικού CO2 εκπομπών και το επίπεδο μη CO2 ακτινοβολία κατά τις δεκαετίες πριν από τη στιγμή που θα επιτευχθούν οι μέγιστες θερμοκρασίες.

Επιπλέον, στο SR15 προτάθηκε ένα χρονοδιάγραμμα έως το 2050 για την επίτευξη των καθαρών μηδενικών εκπομπών.

Η ιστορία αυτής της αλλαγής είναι μια ξεχωριστή συζήτηση, αλλά ίσως ξεκίνησε με την απλή αναγνώριση ότι η κλιματική αλλαγή είναι ένα πρόβλημα αποθεμάτων και ότι το απόθεμα θα σταματήσει να αυξάνεται (και επομένως θα σταματήσει να επιδεινώνεται το πρόβλημα) όταν η ροή στην ατμόσφαιρα είναι η ίδια με τη ροή προς τα έξω, δηλαδή καθαρό-μηδέν. Η επιστημονική κοινότητα το γνώριζε πάντα αυτό, αλλά η ιδέα χρειάστηκε λίγο χρόνο για να καταγραφεί ευρύτερα. Το συζήτησα για πρώτη φορά σε μια ανάρτηση ιστολογίου και αναφέρθηκα στις καθαρές μηδενικές εκπομπές το 2009.

Σήμερα, με την κοινωνία να έχει κάνει ελάχιστα για να σταματήσει τη ροή διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, ο χρόνος για το καθαρό μηδέν έχει μεταφερθεί από τα τέλη του αιώνα γύρω στο 2050, με βάση απλώς τη σχέση μεταξύ θερμοκρασίας και σωρευτικών εκπομπών ή αποθεμάτων. Τόσο οι εταιρείες όσο και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής επικεντρώνονται τώρα στις ενέργειες που απαιτούνται για το καθαρό μηδέν καθώς το 2050 βρίσκεται, σε πολλές περιπτώσεις, εντός του ορίζοντα μακροπρόθεσμου προγραμματισμού τους για σημαντικές επενδύσεις κεφαλαίου. Υπάρχει αυξανόμενη πίεση σε όλα τα μέρη να κάνουν κάτι, γεγονός που οδηγεί στις δηλώσεις στόχων καθαρών μηδενικών εκπομπών από πολλές χώρες, με πιθανώς πολλές ακόμη να ακολουθήσουν.

Η προσπάθεια που απαιτείται για να επιτευχθεί ένα αποτέλεσμα καθαρών μηδενικών εκπομπών έως το 2050 θα είναι εξαιρετική, γεγονός που μπορεί να εγείρει το ερώτημα γιατί οι χώρες είναι τόσο φιλόδοξες (εκτός από το γεγονός ότι είναι απαραίτητο). Μια απάντηση είναι ίσως γιατί τώρα, σε σχέση με λίγα μόλις χρόνια πριν, ούτως ή άλλως κατευθυνόμαστε προς τα εκεί. Είναι απλώς θέμα πότε επιτυγχάνεται ο στόχος.

Μία από τις βασικές παρατηρήσεις που προκύπτουν από το πρόσφατα κυκλοφόρησε Σενάρια Μετασχηματισμού Ενέργειας Shell είναι ότι μέσα σε έναν αιώνα περίπου και τα τρία σενάρια (δηλαδή τα Κύματα, τα Νησιά και ο Ουρανός 1.5) φθάνουν τις καθαρές μηδενικές εκπομπές. Στο Sky 1.5 κυκλοφορεί στα τέλη της δεκαετίας του 2050, στο Waves γύρω στο 2100 και στα Islands ίσως στη δεκαετία του 2120 (κατ‘ παρέκταση, καθώς το Shell World Energy Model δεν εκτείνεται μετά το 2100). Η αναγνώριση των καθαρών μηδενικών εκπομπών ως πιθανού αναπόφευκτου αποτελέσματος ήταν στο μυαλό μου εδώ και αρκετό καιρό και ένιωσα ότι χρειαζόταν περαιτέρω ανάλυση. Για τον σκοπό αυτό, η Shell υποστήριξε ένα έργο του Κοινού Προγράμματος του MIT για την Επιστήμη και την Πολιτική της Παγκόσμιας Αλλαγής για να εξετάσει τις συνέπειες του πού οδηγεί την κοινωνία η ενεργειακή μετάβαση.

Η ανάλυση που έκανε το MIT αναγνωρίζει ότι υπάρχει τώρα ένας καταρράκτης αυξανόμενων πιέσεων που λειτουργούν στην κοινωνία, ξεκινώντας από τη φυσική πραγματικότητα μιας αυξανόμενης μέσης θερμοκρασίας επιφάνειας. Ενώ οι πολιτικές τάσεις, όπως ο λαϊκισμός ή η κλίση προς τα αριστερά ή τα δεξιά, τείνουν να έρχονται και να παρέρχονται με την πάροδο του χρόνου και οι κοινωνικές νόρμες αλλάζουν καθώς περνούν οι δεκαετίες, η τάση της θερμοκρασίας είναι ουσιαστικά μια μονότονη αυξανόμενη συνάρτηση. Ως εκ τούτου, η επιρροή που έχει στη συνείδησή μας θα αυξηθεί μόνο με την πάροδο του χρόνου. Ο καταρράκτης μπορεί να απλοποιηθεί ως εξής.

  • Κλιματικές αλλαγές;
    • Η θερμοκρασία της επιφάνειας του πλανήτη συνεχίζει να αυξάνεται και οι επιπτώσεις γίνονται πιο εμφανείς.
    • Η στάθμη της θάλασσας συνεχίζει να ανεβαίνει με ορατές συνέπειες.
  • Αυξάνεται η ανησυχία.
    • Πίεση ψηφοφόρων σε πόλεις, πολιτείες και χώρες να αναπτύξουν «πράσινες» πολιτικές.
    • Οι μέτοχοι πιέζουν τις εταιρείες να επιτύχουν στόχους και στόχους καθαρών μηδενικών εκπομπών.
  • Οι τοπικές και εθνικές κυβερνήσεις επιδιώκουν (αποσπασματικές) παρεμβάσεις.
    • Συνεχείς δράσεις στο πλαίσιο της UNFCC υπό τη σημαία της Συμφωνίας του Παρισιού και η εμφάνιση των καθαρών μηδενικών εκπομπών (NZE) ως έννοια πλαισίωσης.
    • Τα κίνητρα και οι εντολές μειώνουν το κόστος των νέων ενεργειακών τεχνολογιών και οδηγούν σε περαιτέρω απορρόφηση.
    • Εξακολουθούν να λειτουργούν μεγάλα καθιερωμένα πλαίσια πολιτικής NZE (π.χ. ΕΕ, Καλιφόρνια) και εμφανίζονται ορισμένα νέα πλαίσια πολιτικής NZE (π.χ. Κίνα έως το 2060).
  • Η τεχνολογία προχωρά.
    • Η πρόσβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας γίνεται φθηνότερη.
    • Εξελίξεις στη φυσική, τη χημεία και τις επιστήμες υλικών (π.χ. Φ/Β, αποθήκευση).
    • Ταχεία και διευρυνόμενη ψηφιοποίηση της κοινωνίας.
  • Κανόνας αγορών.
    • Οι χρηματοπιστωτικές αγορές αποστασιοποιούνται από τις επενδύσεις σε ορυκτά καύσιμα, αλλά ιδιαίτερα ο άνθρακας και οι οικονομικές γνωστοποιήσεις που σχετίζονται με το κλίμα επιφέρουν αυξανόμενη διαφάνεια.
    • Απαιτήσεις από τις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές για προϊόντα χαμηλότερου αποτυπώματος άνθρακα και κάποια ετοιμότητα να πληρώσουν για αυτό.
    • Ανάπτυξη αγορών για την υποστήριξη επενδύσεων με χαμηλές εκπομπές άνθρακα (π.χ. λύσεις που βασίζονται στη φύση).
    • Οι εναλλακτικές λύσεις για τον άνθρακα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο γίνονται όλο και πιο ανταγωνιστικές.

Ενώ καθένα από αυτά αναμφίβολα θα ποικίλλει με την πάροδο του χρόνου, η συνεχιζόμενη συνδυασμένη επίδρασή τους δημιουργεί ένα σενάριο συνεχούς αλλαγής και μετάβασης. Το προκύπτον σενάριο «Αυξανόμενες πιέσεις» του MIT βασίζεται σε μια σειρά απλών υποθέσεων. για παράδειγμα, εάν μέχρι το 2050 η ώθηση από τις χρηματοπιστωτικές αγορές σε συνδυασμό με το μειωμένο κόστος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σημαίνει ότι η ανάπτυξη νέων σταθμών ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα παύσει παγκοσμίως, τότε περίπου το 2100 θα έχει σταματήσει η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με καύση άνθρακα (γιατί η οι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής που κατασκευάστηκαν μέχρι το 2050 θα είχαν παροπλιστεί σε μεγάλο βαθμό μέχρι τότε). Μια επισκόπηση των εγκαταστάσεων φαίνεται παρακάτω, σε σχέση με την τροχιά εκπομπών αυξανόμενων πιέσεων.

Πρόοδος προς τις καθαρές μηδενικές εκπομπές στο σενάριο των αυξανόμενων πιέσεων (Πηγή: Κοινό Πρόγραμμα MIT)

Οι εγκαταστάσεις δεν προορίζονται να είναι οι γρήγορες αλλαγές ρυθμού που απαιτούνται για τον περιορισμό της θέρμανσης στους 1,5°C, αλλά μια αξιολόγηση γεγονότων που τώρα φαινομενικά είναι κλειδωμένα στο μέλλον του συλλογικού ενεργειακού μας συστήματος ως αποτέλεσμα των αυξανόμενων πιέσεων. Στη συνέχεια, δημιουργείται μια νέα γραμμή βάσης από την οποία μπορούμε να σκεφτούμε δράσεις μετριασμού και να αξιολογήσουμε την πρόοδο που σημειώνεται προς ένα καλύτερο αποτέλεσμα.

Με τις καθαρές μηδενικές εκπομπές να μοιάζουν περισσότερο με αναπόφευκτο αποτέλεσμα παρά με φιλοδοξία, η διαμόρφωση του ζητήματος του κλίματος μπορεί επίσης να αλλάξει. Κοιτάζοντας την IPCC 5ου Έκθεση Αξιολόγησης, παρουσιάστηκε στους αναγνώστες μια σειρά από πίνακες κινδύνου επιπτώσεων που έδιναν την εντύπωση ενός δυαδικού αποτελέσματος, δηλαδή η κοινωνία μπορούσε να αναλάβει δράση και να περιορίσει τη θέρμανση στους 2°C ή να αποδεχτεί τις συνέπειες της θέρμανσης κατά 4°C.

Παράδειγμα αξιολόγησης κινδύνου στην 5η Έκθεση Αξιολόγησης της IPCC (Πηγή: IPCC)

Ωστόσο, το σενάριο των αυξανόμενων πιέσεων περιορίζει τη θέρμανση σε περίπου 2,8°C (κεντρική εκτίμηση), εξαλείφοντας ουσιαστικά το κεντρικό αποτέλεσμα της IPCC στους 4°C. Σε λιγότερο από μια δεκαετία, το πλαίσιο του ζητήματος του κλίματος έχει μετακινηθεί από το να είναι κάπως απεριόριστο όσον αφορά την άνοδο της θερμοκρασίας, σε ένα που οριοθετείται μεταξύ κεντρικών εκτιμήσεων 1,5°C και 2,8°C. Και τα δύο σενάρια Shell Waves και Islands εμπίπτουν σε αυτό το εύρος και φυσικά το Sky 1.5 βρίσκεται στο χαμηλότερο άκρο του εύρους (δηλαδή 1,5°C).

ΜΙΤ αξιολογημένα αποτελέσματα σεναρίων (Πηγή: MIT Joint Program)

Αυτό το εύρημα δεν αποτελεί επιχείρημα για να αφήσουμε απλώς τα γεγονότα να εξελιχθούν. Οι 2,8°C θα είχαν σοβαρές συνέπειες όσον αφορά την προσαρμογή. Αντίθετα, το εύρημα δείχνει ότι η αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη και υπογραμμίζει τα βήματα που απαιτούνται για την επιτάχυνση αυτής της αλλαγής. Ενισχύει επίσης το χέρι των υπευθύνων χάραξης πολιτικής, καθώς ενθαρρύνουν την υιοθέτηση ενός στόχου καθαρών μηδενικών εκπομπών από όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες.

Επιστρέφοντας σε αυτήν την ανάλυση σε μια δεκαετία, ως εκ τούτου, τα όρια θα συρρικνωθούν περαιτέρω. Τα σενάρια που συνεχίζουν τις ιστορικές τάσεις της απεριόριστης χρήσης ορυκτών καυσίμων δεν φαίνονται πλέον σχετικά όταν μια στροφή προς μια κοινωνία χαμηλών εκπομπών άνθρακα βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Το καθήκον μπροστά στην κοινωνία τώρα αφορά τον ρυθμό της αλλαγής, όχι το αν μπορεί να συμβεί αλλαγή.

Μπορείτε να διαβάσετε την έκθεση του MIT εδώ.

Σημείωση: Τα σενάρια δεν περιγράφουν τι θα συμβεί ή τι πρέπει να συμβεί, αλλά διερευνούν τι θα μπορούσε να συμβεί. Τα σενάρια δεν είναι προβλέψεις, στρατηγικές ή επιχειρηματικά σχέδια. Διαβάστε την πλήρη Αποποίηση ευθυνών εδώ.

Η επιλεγμένη εικόνα προσφέρθηκε από το Met Office του Ηνωμένου Βασιλείου.

Schreibe einen Kommentar